Gdańskie wędrówki

W wędrówkę po gdańskich uliczkach wyruszam
oczami i duszy tęsknotą wiedziony
gdzie każdy zaułek oazą wzruszeń
pokrywą patyny w wieczność wyniesiony

wśród murów i baszt legenda niesie
o dopełnionym zaklęciu Posejdona,
o grodzie co morską potęgą w świecie
nad Wisłą trwa, wiekami dokonań

głos kupca odbity targowym echem
opada u stóp mariackich przedproży
żona i córka, świeże jak róża z mlekiem
przy krosnach z tęczowych zorzy

w tawernie edykt królewski namawia
majtków co szanty nucili przy winie
na rejs kaperski, bryg białe żagle stawia
w Zakręcie Pięciu Gwizdków i w dali ginie

u bram Lwów Gdańskich kamienne oblicze
krzyżami znakowane złocone lichtarze
tych wspaniałości nigdy nie zliczę
pamięć wędrówek przyszłości przekażę.

powrót...